Kıbrıs siyaset sahnesi, son günlerde beklenmedik bir sanat eseri üzerinden yaşanan bir polemikle çalkalanıyor. Ünlü sanatçı George Gavriel'in bir kolajının, Ulusal Halk Cephesi (ELAM) partisinin önde gelen isimlerinden Efthymios Diplaros tarafından paylaşılmasıyla başlayan olaylar zinciri, partinin sanata ve siyasi inceliğe bakışını sorgulatır hale getirdi. Noel öncesi patlak veren bu vaka, politik opportunisticliğin sanatsal ifadeyle kesişiminde ilginç bir tablo çizdi.
Olayın özü, Gavriel'in eserinin sosyal medyada yayılmasının ardından ELAM Başkan Yardımcısı Diplaros'un, eserin kaynağını ve amacını tam olarak araştırmadan bu paylaşımı yapmasıyla ortaya çıktı. Bu durum, özellikle ana muhalefet partisi DİSY'yi hedef aldığı düşünülen sanatsal yorumun yanlış anlaşılmasına ve siyasi çevrelerde bir "kaosa" yol açtı. Eleştirmenler, Diplaros'un bu hamlesinin, ELAM'ı "vatan, din, aile" gibi değerlerin savunucusu olarak konumlandırma ve siyasi rakiplerine yüklenme fırsatı olarak gördüğünü belirtiyor.
Bu noktada Diplaros'un geçmişteki söylemleri de gündeme geldi. 2015'teki Charlie Hebdo saldırıları sonrası ifade özgürlüğünü savunan Diplaros'un, Gavriel'in eserine yaklaşımı ile bu söylemi arasındaki çelişki dikkat çekici. Hatta Diplaros'un daha önce bir "pedofili" sanığının serbest bırakılmasını kutladığı iddiaları da bu değerlendirmeyi daha da karmaşık hale getiriyor.
Sanatçı Gavriel'in kolajı, ELAM'ın kendi söylemini pekiştirebileceği hazır bir zemin sunmuştu. Ancak ironik bir şekilde, bu beklenmedik siyasi tiyatroyu sunan sanatçıya teşekkür etmek yerine, ELAM liderliğinin bu fırsatı görmezden geldiği iddia ediliyor. Eleştirilere göre, ELAM lideri Annita, Gavriel'i bir "koruyucu" rolüne büründürebilecek bu durumu fark etmeli ve sanatçıya minnettarlığını dile getirmeliydi.
Bu olay, Kıbrıs siyasetinin her daim sanat, kamusal söylem ve öngörülemeyen akıntılar arasındaki karmaşık ilişkisini bir kez daha gözler önüne seriyor. ELAM'ın liderliğinin, Gavriel'in katkısının çok yönlü doğasını takdir edememesi ve bunu sanatsal bir yorumdan ziyade siyasi bir koz olarak görme eğilimi, partinin siyasi vizyonu hakkında önemli soruları beraberinde getiriyor.