**KUDÜS** – Bölgesel çatışmaların her geçen gün daha da şiddetlendiği bu sancılı günlerde, İsrailli yetkililer, İran'daki ruhani rejimin yakın bir zamanda yıkılacağına dair belirgin bir belirsizliğin söz konusu olduğunu kabul ediyor. Sürdürülen askeri baskılara rağmen, İran içinde geniş çaplı bir halk ayaklanmasına dair şu an için gözle görülür bir emare bulunmuyor. Bu durum, Amerika Birleşik Devletleri ve müttefiklerinin stratejik hedeflerini karmaşıklaştırıyor. On üçüncü gününe giren çatışmalar, ciddi can kayıplarına, yaygın yıkıma ve büyük bir yerinden edilmeye yol açmış durumda ve savaşın sonu için net bir vizyon çizilemiyor.
ABD ve İsrail kuvvetlerinin yoğun hava bombardımanlarına sahne olan mevcut düşmanlıklar, İran'ın dini lideri Ayetullah Ali Hamaney'in ve birkaç üst düzey askeri komutanın ölümüne neden olmuş durumda. Ancak bu kritik gelişme, kimilerinin beklediği iç huzursuzluğu tetiklememiş görünüyor. Aksine, İranlı yetkililer, ortaya çıkan her türlü muhalefete karşı ağır bedelleri olacağına dair sert uyarılar yayımlayarak kontrollerini pekiştirmiş gibi duruyor. Nüfusun, özellikle Kürtler, Beluciler ve Araplar gibi tarihsel olarak ayrımcılığa uğramış etnik ve dilsel azınlıklar, bu tehdidin gölgesinde yaşıyor; kendi kaderini tayin etme arzuları şimdilik korku tarafından bastırılmış durumda.
İran'ın iç kırılganlıklarını, ABD'nin daha önce uyguladığı ve ülkenin ekonomisini büyük ölçüde daraltan yıkıcı ekonomik yaptırımlar daha da artırıyor. Bu yaptırımlar şüphesiz büyük zorluklara yol açmış olsa da, bugüne dek rejimi istikrarsızlaştırabilecek türde geniş çaplı bir sivil huzursuzluğu tetiklemeyi başaramadı. Ocak ayındaki protestolar gibi geçmişteki eylemler, acımasızca bastırılmış ve trajik can kayıplarına yol açmıştı; bu da muhtemelen halk arasında derin bir temkin duygusu yaratmıştır.
İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu, son açıklamasında, bu eylemleri tetikleyen emeller hakkında nüanslı bir bakış açısı ortaya koydu. Yaptığı açıklamalarda, ortak askeri operasyonların, İran halkının kendi gelecekleri üzerindeki kontrolü yeniden ele geçirmeleri için elverişli bir ortam yaratmayı amaçladığını belirtti. Özellikle etnik azınlıkların bu geçiş sürecinde bir rol oynayabileceğine işaret ederek, nihai hedefin İranlılara "zulüm boyunduruğundan kurtulmalarına" yardımcı olmak olduğunu söyledi. Bununla birlikte, temel değişikliğin gerçekleşmesi sorumluluğunun tamamen İran halkına ait olduğunu kesin bir dille ifade ederek, "bu onlara kalmış" vurgusunu yaptı.
Bu beyanlara rağmen, kamusal söylemde önemli bir boşluk devam ediyor: İsrail ve ABD'den, açık savaş hedeflerini belirleyen veya bu kapsamlı askeri harekatın ne zaman sona ereceğine dair koşulları özetleyen ortak bir açıklamanın olmaması. Bu netlik eksikliği, bölgede spekülasyonları ve endişeleri körüklüyor.
Çatışmalar İran topraklarıyla sınırlı kalmadı. İran, vekil gücü Hizbullah ile koordineli olarak, İsrail'deki hedeflere yönelik füze atışları başlatarak saldırılarını belirgin şekilde genişletti. Ayrıca, Bahreyn, Suudi Arabistan ve Kuveyt'te İran saldırıları kaydedildi, bu da daha geniş bir bölgesel istikrarsızlaşmaya işaret ediyor. Buna karşılık İsrail güçleri, Tahran'daki tesislere yönelik son hava saldırıları da dahil olmak üzere misilleme hava saldırıları düzenledi. Düşmanlıklar Lübnan'a da sıçradı; İsrail'in Dahieh ve Beyrut'taki Hizbullah altyapısına yönelik baskınları, bir olayda en az yedi, diğerinde ise Beyrut'un Ramlet al-Baida sahilinde en az altı ölümle sonuçlanan önemli can kayıplarına yol açtı. İsrail ordusu, kendi topraklarına yönelik çok sayıda füze fırlatıldığını tespit ettiğini ve hava savunma sistemlerinin devreye girdiğini doğruladı.
Devam eden savaş, şimdiden ağır bir bedel ödetmiş durumda; onlarca ölüm ve önemli maddi hasar söz konusu. Binlerce insan, sürdürülen hava bombardımanlarının ardından evlerini terk etmek zorunda kaldı. Bu tırmanan çatışmanın stratejik sonuçları, özellikle İran içindeki siyasi değişim ve daha geniş Ortadoğu jeopolitik manzarası için uzun vadeli beklentiler açısından derinden belirsizliğini koruyor.