Kıbrıs'ın adalet sistemine dair kamu güveni, cezaevi hizmetlerinin kalbinde patlak veren ve giderek büyüyen bir skandalla sarsılıyor. Eski üst düzey yöneticiler ile onların muhalifleri arasındaki amansız çekişme, kurumsal yozlaşmaya dair ciddi iddiaları gün yüzüne çıkararak, sadece bir disiplin sorunundan öte, sistemsel bir krizi işaret ediyor. İddialar o boyutta ki, on yıla yakın bir süre, ıslah ve güvenliğin sağlanmasıyla görevli kurumun, cinayet ve uyuşturucu ticareti de dahil olmak üzere ağır suçların planlandığı bir merkez haline gelmiş olabileceği konuşuluyor.
Krizin odağında, ülkenin ana cezaevini sekiz yıl boyunca yöneten Anna Aristotelous ve Athena Demetriou bulunuyor. Bir Netflix belgesel dizisinde modern hapishaneciliğin örneği olarak gösterilen yönetimleri, şimdi en ince ayrıntısına kadar mercek altında. Her şey, bir meslektaşlarını (Michalis Katsounotos) bir mahkumla uygunsuz ilişki kurduğu gerekçesiyle rapor etmeleriyle başladı. Ancak bu ihbar, takdir göreceğine, kendilerine yönelik acımasız bir karşı saldırının fitilini ateşledi ve ilk "şapşalları" savunmaya geçmek ve giderek yalnızlaşmak zorunda bıraktı.
Yaşananlar, karşılıklı suçlamalardan örülü karmaşık bir ağa dönüştü. Taraflardan sürekli yeni tanıklar ve kanıtlar ortaya çıkıyor; gardiyan ile suçlu arasındaki çizginin tehlikeli biçimde silikleştiği bir kurum portresi çiziliyor. İddialar artık usulsüzlüklerin çok ötesine geçmiş durumda. İddialara göre, mahkumlar hapishane duvarları ardından, şantajdan tecavüze, uyuşturucu ticaretine uzanan suç şebekelerini cezasızca yönetebiliyordu. Shakespeare'in "Danimarka'da bir çürüme var" sözü, bu sistemsel çöküşü tarif etmek için sıklıkla anılıyor.
Arka arkaya görev yapan Adalet Bakanları bu fırtınayı dindiremedi. Çatışma kişisel bir anlaşmazlığın ötesine geçerek, kurumsal güvene dair derin bir krize evrildi. Her yeni iddia, güvenlik güçlerine ve daha geniş yargı mekanizmasına duyulan inancı daha da aşındırıyor. Üst düzey kamu atamalarının liyakati ve hapishane sistemindeki gerçek kontrolün ne durumda olduğu, endişe verici soru işaretleri olarak zihinleri kurcalıyor.
Eski müdürler şu anda, miraslarını ve itibarlarını kuşku dalgasına karşı savunmak zorunda kalan zor bir pozisyonda. Bir yorumun da belirttiği gibi, esas olarak "odadaki fil" *olmadıklarını* kanıtlamakla yükümlü hale getirildiler. Çözüme kavuşturulmamış iddialar ve çelişkili ifadelerin sürekli gündeme gelmesi, bu skandalı siyasetin bedeninde kangrenleşen bir yara haline getiriyor. Gürültünün içinden ancak gerçekten bağımsız ve kesin bir soruşturma çıkabilir. O zamana kadar, Kıbrıs hapishanelerinin ve dolayısıyla adalet sisteminin üzerindeki gölge uzamaya devam edecek; vatandaşlar, bir zamanlar övülen bu kurumun parmaklıkları ardında hangi gerçeklerin yattığını düşünmek zorunda kalacak.