Η εξωτερική πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ, όπως εκδηλώνεται τις τελευταίες εβδομάδες, θυμίζει ταινία εποχής, όπου ισχυρές δυνάμεις διεκδικούν εδάφη και πόρους με την αδιαπραγμάτευτη λογική του "ό,τι θέλω, παίρνω". Η επιθετική στάση απέναντι στη Βενεζουέλα και η παρορμητική επιθυμία για την απόκτηση της Γροιλανδίας έχουν προκαλέσει πονοκεφάλους σε συμμάχους και αντιπάλους, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για την παγκόσμια γεωπολιτική ισορροπία.
Στην καρδιά των εξελίξεων βρίσκεται η Βενεζουέλα, μια χώρα με κολοσσιαία αποθέματα πετρελαίου. Μετά την επιχείρηση σύλληψης του προέδρου Νικολάς Μαδούρο, ο Τραμπ εξέφρασε ξεκάθαρα την πρόθεση των Ηνωμένων Πολιτειών να ελέγξουν την πετρελαϊκή παραγωγή της χώρας. Ο στόχος; Να ρίξουν τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας, προς όφελος των Αμερικανών καταναλωτών. Ωστόσο, οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες των ΗΠΑ στέκονται επιφυλακτικές. Οι προηγούμενες εθνικοποιήσεις και η ανάγκη για ριζικές μεταρρυθμίσεις στη Βενεζουέλα τις αποτρέπουν από μεγάλες επενδύσεις. Παράλληλα, η αμερικανική πρεσβεία εκδίδει αυστηρή ταξιδιωτική οδηγία, προειδοποιώντας τους πολίτες να εγκαταλείψουν τη χώρα λόγω αναφορών για ένοπλες παραστρατιωτικές ομάδες, γεγονός που υπογραμμίζει την ασταθή κατάσταση.
Σχεδόν ταυτόχρονα, ο Τραμπ στρέφει το βλέμμα του στη Γροιλανδία, το ημιαυτόνομο δανέζικο έδαφος. Η επιθυμία του να την αποκτήσουν οι ΗΠΑ, προληπτικά απέναντι σε ενδεχόμενη απόκτησή της από τη Ρωσία ή την Κίνα, είναι φανερή. Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν αποκλείει "φιλικές" ή "πιο δυναμικές" προσεγγίσεις. Η απάντηση από Κοπεγχάγη και Ρέικιαβικ ήταν άμεση και αδιαπραγμάτευτη: η Γροιλανδία δεν πωλείται. Ο Στέφεν Μίλερ, υπαρχηγός του επιτελείου του Λευκού Οίκου, σκιαγράφησε μια εξωτερική πολιτική βασισμένη στην "ισχύ" και τη "δύναμη", στο πλαίσιο της αμερικανικής επιρροής στην "ΗΠΑ ΕΜΦΑΣΙΖΟΥΜΕ: ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΗΜΙΣΦΑΙΡΙΟ".
Οι επιπτώσεις είναι πολλαπλές. Η διστακτικότητα των πετρελαϊκών εταιρειών και η ανασφάλεια στη Βενεζουέλα προμηνύουν παρατεταμένη αστάθεια. Η αμερικανική επίδειξη ισχύος στο "ημισφαίριό" τους, αντί να ενισχύσει τη συνεργασία, κινδυνεύει να αποξενώσει περιφερειακούς εταίρους. Η αλληλουχία των οικονομικών φιλοδοξιών στη Βενεζουέλα και των εδαφικών σχεδίων για τη Γροιλανδία αποκαλύπτει μια εξωτερική πολιτική που δίνει προτεραιότητα στον έλεγχο πόρων και τη στρατηγική υπεροχή, συχνά με συγκρουσιακό τρόπο. Η αντίληψη ότι η διεθνής θέση καθορίζεται από την ικανότητα προβολής και χρήσης δύναμης, όπως εκφράζεται από την κυβέρνηση Τραμπ, αναμένεται να διαμορφώσει τις μελλοντικές διπλωματικές σχέσεις και ενδεχομένως να αναδιατάξει την παγκόσμια τάξη.