Η παγκόσμια ενεργειακή αγορά μοιάζει με καζάνι που βράζει, όπου οι γεωπολιτικές αναταράξεις, οι τεχνολογικές εξελίξεις και οι επιταγές της κλιματικής αλλαγής συγκρούονται, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μείγμα αβεβαιότητας. Οι πρόσφατες κινήσεις των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας έχουν ρίξει νέο λάδι στη φωτιά των τιμών του πετρελαίου, ενώ η έκρηξη της δυναμικότητας υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) προμηνύει μια ριζική αλλαγή στο ενεργειακό τοπίο.
Στις αρχές της εβδομάδας, το αμερικανικό αργό West Texas Intermediate (WTI) άγγιξε τα 57,65 δολάρια το βαρέλι. Αναλυτές αποδίδουν αυτήν την άνοδο, εν μέρει, στην εντατικοποίηση του αμερικανικού εμπάργκο πετρελαίου κατά της Βενεζουέλας. Οι αναφορές για παρεμβάσεις σε πετρελαιοφόρα της χώρας σπέρνουν τον φόβο για πιθανές διακοπές εφοδιασμού, μια ανησυχία που ενισχύεται από την αναμενόμενη δημοσίευση των αμερικανικών αποθεμάτων αργού.
Πέρα από τις άμεσες διακυμάνσεις της πετρελαϊκής αγοράς, παρατηρείται μια αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα της κατανάλωσης ορυκτών καυσίμων, παρά την ραγδαία ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ). Αυτή η διαρκής ζήτηση υπογραμμίζεται από την εκρηκτική αύξηση των εγκρίσεων για νέα έργα υγροποιημένου φυσικού αερίου. Εκτιμάται ότι περίπου 300 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα νέας ετήσιας δυναμικότητας εξαγωγών LNG θα τεθούν σε λειτουργία έως το 2030. Αυτή η πληθώρα προσφοράς LNG συμβάλλει ήδη στη μείωση της διαφοράς μεταξύ των τιμών φυσικού αερίου ΗΠΑ και Ευρώπης, με τις ευρωπαϊκές χονδρικές τιμές να έχουν πέσει κάτω από τα 10 δολάρια ανά εκατομμύριο βρετανικές θερμικές μονάδες (mmBTU), επίπεδα που είχαν να σημειωθούν από τα μέσα του 2024.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η νομισματική πολιτική της Federal Reserve παίζει επίσης τον ρόλο της. Οι αυξανόμενες προσδοκίες για περαιτέρω μειώσεις επιτοκίων, ενδεχομένως τον Ιανουάριο, θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν το δολάριο, κάτι που παραδοσιακά ενισχύει τις τιμές των εμπορευμάτων που τιμολογούνται σε δολάρια, όπως το πετρέλαιο.
Στη Σαουδική Αραβία, η παραγωγή στο κοίτασμα φυσικού αερίου Jafurah έχει ήδη ξεκινήσει, ενώ ο ΟΠΕΚ+ διατηρεί αμετάβλητα τα επίπεδα παραγωγής του. Σε συνδυασμό με τις αναθεωρημένες προς τα κάτω προβλέψεις για την παραγωγή των ΗΠΑ, αυτό υποδηλώνει μια συνεχιζόμενη συγκέντρωση της παγκόσμιας πετρελαϊκής ισχύος.
Ωστόσο, αυτή η εμμονή στα ορυκτά καύσιμα θέτει κρίσιμα ερωτήματα για τους παγκόσμιους κλιματικούς στόχους. Η ατμόσφαιρα απογοήτευσης από τις πρόσφατες κλιματικές συνόδους υποδηλώνει ότι ο κόσμος δεν είναι σε τροχιά για την επίτευξη των καθαρών μηδενικών εκπομπών έως το 2050. Η ενεργειακή μετάβαση αντιμετωπίζει σημαντικά οικονομικά εμπόδια, με τις απαγορευτικά υψηλές τιμές ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη να απειλούν την ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας.
Η σύνθετη αλληλεπίδραση γεωπολιτικών ελιγμών, ισχυρών επενδύσεων σε ορυκτά καύσιμα και των οικονομικών πραγματικοτήτων της ενεργειακής μετάβασης, υποδηλώνει ότι η κατανάλωση πετρελαίου ενδέχεται να ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως πολύ μετά το 2050. Η αγορά, όπως σωστά σημείωσε ένας αναλυτής, "συνειδητοποιεί ότι η κυβέρνηση Τραμπ υιοθετεί μια σκληρή γραμμή στο εμπόριο πετρελαίου της Βενεζουέλας", μια εξέλιξη που, μαζί με άλλες παγκόσμιες δυνάμεις, αναδιαμορφώνει θεμελιωδώς το ενεργειακό τοπίο.