Μια πρόσφατη έρευνα των New York Times έριξε φως σε μια σειρά από κρυφές προσπάθειες που ανέλαβε η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ, τόσο κατά τη διάρκεια της κρίσιμης μεταβατικής περιόδου όσο και της θητείας του, με στόχο τη δημιουργία απευθείας γραμμών επικοινωνίας με τη Μόσχα. Αυτές οι απόπειρες, που υποτίθεται ότι είχαν σχεδιαστεί για να επιταχύνουν το τέλος της σύγκρουσης στην Ουκρανία, ενδεχομένως να ήρθαν σε αντίθεση με την καθιερωμένη εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και να προκάλεσαν ανησυχίες για μονομερή επιδίωξη αποκλιμάκωσης, χωρίς πλήρη συνεκτίμηση της κυριαρχίας του Κιέβου.
Οι αποκαλύψεις υποδηλώνουν ότι, ακόμη και πριν αναλάβει επίσημα τα καθήκοντά του, η ομάδα του Τραμπ αναζήτησε ενεργά την άδεια της επερχόμενης κυβέρνησης Μπάιντεν για άμεσες συζητήσεις με Ρώσους αξιωματούχους. Αυτό το αίτημα, που φέρεται να διατυπώθηκε μέσω της επιθυμίας για μια μυστική επιστολή, τελικά απορρίφθηκε από τον Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, ο οποίος έκρινε ακατάλληλο να νομιμοποιηθούν πιθανές διαπραγματεύσεις που θα μπορούσαν να γίνουν εις βάρος της Ουκρανίας. Ο Λευκός Οίκος του Μπάιντεν, όπως είναι κατανοητό, έδωσε προτεραιότητα σε ένα ενιαίο μέτωπο με τους συμμάχους και τη συνεχιζόμενη υποστήριξη στην εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας.
Παρά την επίσημη αυτή άρνηση, η τάση του πρώην προέδρου για άμεση εμπλοκή με τη Ρωσία παρέμεινε. Τα στοιχεία δείχνουν τη χρήση "παρασκηνιακών" διαύλων, παρακάμπτοντας τις παραδοσιακές διπλωματικές οδούς. Ειδικότερα, ο Στιβ Γουίτκοφ, στενός έμπιστος του Τραμπ και απεσταλμένος για θέματα της Μέσης Ανατολής, φέρεται να αξιοποίησε τις διασυνδέσεις του στη Σαουδική Αραβία για να διευκολύνει την επαφή με τον Κιρίλ Ντμίτριεφ, επικεφαλής του ρωσικού κρατικού επενδυτικού ταμείου. Αυτή η έμμεση προσέγγιση υπογραμμίζει μια επίμονη στρατηγική για την εμπλοκή της Μόσχας εκτός συμβατικών πλαισίων.
Αυτές οι εξελίξεις φαίνεται επίσης να προκάλεσαν εσωτερικές αλλαγές στην αμερικανική διοίκηση. Ο Κιθ Κέλογκ, πρώην Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Τραμπ και απεσταλμένος αρμόδιος για την εμπλοκή με τη Ρωσία και την Ουκρανία, ο οποίος ήταν γνωστός για τη σταθερή του στάση απέναντι στο Κρεμλίνο, φέρεται να περιθωριοποιήθηκε. Αυτή η απομόνωση μιας πιο "γερακιού" φωνής εντός του στενού κύκλου του Τραμπ μπορεί να υποδηλώνει μια ευρύτερη αναπροσαρμογή της πολιτικής ή μια προτίμηση για λιγότερο συγκρουσιακές προσεγγίσεις προς τη Μόσχα. Επιπλέον, το Πεντάγωνο φέρεται επίσης να υπέστη σημαντικές προσαρμογές στην προσέγγισή του στην εξελισσόμενη κατάσταση.
Ο χρονισμός αυτών των απόπειρων είναι ιδιαίτερα σημαντικός, καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία εισερχόταν στις πιο βίαιες φάσεις του. Ο ίδιος ο Τραμπ έχει δεσμευτεί δημόσια να επιλύσει τη σύγκρουση εντός των πρώτων 24 ωρών, εάν επανεκλεγεί, μια υπόσχεση που έχει προκαλέσει τόσο επαίνους για την αποφασιστικότητά της όσο και σκεπτικισμό σχετικά με τη σκοπιμότητά της. Οι αναφερόμενες προσπάθειες για τη δημιουργία απευθείας καναλιών επικοινωνίας, ακόμη και πριν από την προεδρία του, υποδηλώνουν μια μακροχρόνια φιλοδοξία να επηρεάσει μονομερώς την τροχιά της σύγκρουσης.
Οι επιπτώσεις αυτών των αποκαλύψεων είναι πολυδιάστατες. Εγείρουν ερωτήματα σχετικά με την πιθανότητα παράλληλων διπλωματικών προσπαθειών που θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την επίσημη πολιτική των ΗΠΑ και να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον πρόσφορο για παρεξηγήσεις. Η εξάρτηση από ενδιάμεσους και η παράκαμψη των καθιερωμένων πρωτοκόλλων θα μπορούσαν να εισαγάγουν ένα στοιχείο απρόβλεπτου σε ευαίσθητες γεωπολιτικές διαπραγματεύσεις. Καθώς η διεθνής κοινότητα συνεχίζει να αντιμετωπίζει την παρατεταμένη σύγκρουση στην Ουκρανία, αυτές οι αποκαλυφθείσες λεπτομέρειες προσφέρουν μια κρίσιμη εικόνα των πολύπλοκων και συχνά αδιαφανών μηχανισμών που χαρακτήρισαν την προσέγγιση των ΗΠΑ προς τη Ρωσία υπό την κυβέρνηση Τραμπ. Ο μακροπρόθεσμος αντίκτυπος αυτών των σκιωδών επικοινωνιών στο μέλλον των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας και στην επίλυση της ουκρανικής κρίσης παραμένει αντικείμενο σημαντικού ενδιαφέροντος και ελέγχου.