Η πολιτική σκηνή της Κύπρου βρέθηκε ξαφνικά στο επίκεντρο μιας παράδοξης διαμάχης, χάρη σε ένα διαδικτυακό έργο τέχνης. Μια συρραφή (κολλάζ) του γνωστού καλλιτέχνη κ. Γιώργου Γαβριήλ, που αναπαράχθηκε από κορυφαίο στέλεχος του ΕΛΑΜ, του αναπληρωτή ηγέτη του κόμματος κ. Ευθύμιου Δήμα, πυροδότησε αντιδράσεις και έθεσε ερωτήματα σχετικά με την αντίληψη του κόμματος για την καλλιτεχνική έκφραση και την πολιτική ευφυΐα.
Το περιστατικό, που εκτυλίχθηκε λίγο πριν τα Χριστούγεννα, ξεκίνησε όταν το έργο του κ. Γαβριήλ κυκλοφόρησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο κ. Δήμας, φαίνεται, το αναπαρήγαγε χωρίς να ερευνήσει την προέλευση ή την πρόθεση πίσω από αυτό. Αυτή η ενέργεια, σύμφωνα με παρατηρητές, προκάλεσε σύγχυση και "χάος" σε ορισμένους πολιτικούς κύκλους, πλήττοντας ιδιαίτερα το ΔΗΣΥ, το οποίο φέρεται να αποτελούσε στόχο του καλλιτεχνικού σχολίου.
Οι συνέπειες οδήγησαν σε έντονη κριτική για την αντίδραση του ΕΛΑΜ. Η καλλιτεχνική κοινότητα και πολιτικοί σχολιαστές κατήγγειλαν την έλλειψη ευγνωμοσύνης προς τον κ. Δήμα, υποστηρίζοντας ότι η κίνησή του, όσο απρόσεκτη κι αν ήταν, αποσκοπούσε στην ενίσχυση της θέσης του ΕΛΑΜ. Υποστηρίζεται ότι η πράξη του έδωσε στο κόμμα την ευκαιρία να παρουσιαστεί ως υπερασπιστής των εθνικών αξιών – "πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια" – και να εξαπολύσει επιθέσεις κατά πολιτικών αντιπάλων, κυρίως του ΔΗΣΥ.
Το επεισόδιο φέρνει στην επιφάνεια μια προηγούμενη δήλωση του κ. Δήμα, τον Ιανουάριο του 2015, μετά τις επιθέσεις στο Charlie Hebdo, όπου υπερασπίστηκε σθεναρά την ελευθερία της έκφρασης. Η στάση του αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον χειρισμό του έργου του κ. Γαβριήλ. Επιπλέον, ανασύρθηκαν παλαιότερες αντιπαραθέσεις, όπως η φερόμενη συνεχάρε του σε πρώην προεδρία για την απελευθέρωση ενός ατόμου που περιγράφηκε ως "παιδεραστής", γεγονός που θολώνει περαιτέρω την εικόνα της κρίσης του και των πολιτικών του πεποιθήσεων.
Ο κ. Γαβριήλ, μέσω του κολλάζ του, φάνηκε να προσφέρει στο ΕΛΑΜ μια έτοιμη πλατφόρμα για τη γνωστή του ρητορική. Η ειρωνεία, όπως επισημαίνουν οι επικριτές, είναι ότι αντί να αναγνωρίσει τον καλλιτέχνη για αυτό το απρόσμενο "πολιτικό θέατρο", το ΕΛΑΜ, και συγκεκριμένα η ηγέτιδά του, κατηγορείται ότι δεν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία. Θα έπρεπε, σύμφωνα με την κριτική, να εκφράσει ευγνωμοσύνη στον κ. Γαβριήλ, θεωρώντας τον όχι εχθρό, αλλά κάποιον που έδωσε στο ΕΛΑΜ την ευκαιρία να αναλάβει τον ρόλο του "προστάτη".
Η όλη υπόθεση υπογραμμίζει μια πολιτική κουλτούρα που, τουλάχιστον σε ορισμένες φατρίες, δίνει προτεραιότητα στο άμεσο κομματικό όφελος έναντι της σύνθετης κατανόησης ή ακόμη και ενός στοιχειώδους χιούμορ. Η αδυναμία της ηγεσίας του ΕΛΑΜ να εκτιμήσει την πολυπλοκότητα της συμβολής του κ. Γαβριήλ, και να την προσεγγίσει μέσα από το πρίσμα της καλλιτεχνικής ερμηνείας αντί της πολιτικής σκοπιμότητας, παρουσιάζεται ως σοβαρό ατόπημα. Το περιστατικό αυτό υπενθυμίζει την αλληλεπίδραση τέχνης, δημόσιου διαλόγου και των απρόβλεπτων ρευμάτων της κυπριακής πολιτικής.