Η πρόσφατη, ανησυχητική εμπλοκή drone κοντά στη στρατιωτική βάση της Ακρωτηρίου, έριξε φως σε μια πραγματικότητα που θάμβωσε πολλούς: η Κυπριακή Δημοκρατία, παρά τις διακηρύξεις, δεν είναι προετοιμασμένη να προστατεύσει τους πολίτες της σε περίπτωση σοβαρής αεροπορικής απειλής. Η αποκάλυψη ότι τα υφιστάμενα δημόσια καταφύγια μπορούν να φιλοξενήσουν μόλις ένα κλάσμα του πληθυσμού –περίπου το 45%– προκάλεσε κύμα οργής και έφερε στην επιφάνεια αγκάθια που κανείς δεν ήθελε να δει.
Η ουτοπική εικόνα μιας ασφαλούς χώρας, που χτίστηκε πάνω στα συντρίμμια της τουρκικής εισβολής του 1974, όπου η ανάγκη για ισχυρή πολιτική άμυνα ήταν επιτακτική, έχει πλέον καταρρεύσει. Πενήντα χρόνια μετά, μια αίσθηση εφησυχασμού μοιάζει να έχει δηλητηριάσει τις προτεραιότητες. Η έρευνα στα 2.480 καταφύγια πολιτικής άμυνας έδειξε ότι 482 από αυτά είναι ακατάλληλα. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις προηγούμενες διαβεβαιώσεις προς το Υπουργείο Εσωτερικών ότι όλα ήταν σε ετοιμότητα. Η αδιαφορία αυτή, αν όχι αμέλεια, έχει προκαλέσει σφοδρές κατηγορίες για κυβερνητική απρονοησία.
Η τραγική πυρκαγιά στη Λεμεσό το περασμένο καλοκαίρι, που κόστισε δύο ζωές, είχε ήδη αποκαλύψει την αδυναμία του μηχανισμού πολιτικής άμυνας να διαχειριστεί ακόμη και συμβατικές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Τώρα, με την κλιμάκωση της γεωπολιτικής έντασης στην ευρύτερη περιοχή, ιδίως την τρέχουσα σύγκρουση στο Ιράν, η ευαλωτότητα της Κύπρου είναι πλέον αδιαμφισβήτητη.
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης ανακοίνωσε τη δημιουργία ενός νέου εθνικού μηχανισμού πολιτικής προστασίας, υπό έναν εθνικό συντονιστή, με στόχο την αναβάθμιση του πλαισίου συντονισμού και συνεργασίας, σύμφωνα με ευρωπαϊκά πρότυπα. Μια κίνηση, που πολλοί κριτικοί λένε ότι έπρεπε να είχε γίνει εδώ και καιρό. Το ερώτημα, όμως, παραμένει: θα μεταφραστεί αυτή η πίεση των καιρών σε ουσιαστικές, μακροπρόθεσμες βελτιώσεις, ή θα ξεχαστεί μόλις υποχωρήσει ο θόρυβος της εξωτερικής επικαιρότητας; Το μέλλον θα δείξει αν η Κύπρος θα καταφέρει να ξαναχτίσει την ασπίδα της, πριν να είναι αργά.