**ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ** – Σε μια δυναμική τοποθέτηση ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, η Κύπρος επανέλαβε με τον πιο εμφατικό τρόπο την αταλάντευτη δέσμευσή της στην κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα του Λιβάνου. Η κίνηση αυτή έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή, καθώς ο διεθνής οργανισμός καλείται να διαχειριστεί την κλιμακούμενη σύρραξη στα σύνορα Ισραήλ-Λιβάνου. Η πρέσβειρα Μαρία Μιχαήλ, μόνιμη αντιπρόσωπος της Κύπρου στον ΟΗΕ, εξέφρασε τις βαθιές ανησυχίες της Λευκωσίας για την επιδεινούμενη κατάσταση, τονίζοντας πως οι εξελίξεις στη γειτονική χώρα στην ανατολική Μεσόγειο δεν είναι καθόλου ένα ζήτημα δευτερεύουσας σημασίας για το νησί.
Το Συμβούλιο Ασφαλείας συνήλθε για να εξετάσει τις ολοένα και πιο δυσχερείς συνθήκες στον Λίβανο, μια χώρα ήδη βυθισμένη σε βαθιές κοινωνικοοικονομικές προκλήσεις. Η ομιλία της πρέσβειρας Μιχαήλ ανέδειξε την ανησυχία της Κύπρου για τις ανθρωπιστικές επιπτώσεις των στρατιωτικών επιχειρήσεων του Ισραήλ, οι οποίες έχουν ενταθεί ως απάντηση στις συνεχείς επιθέσεις της Χεζμπολάχ. Ενώ αναγνωρίστηκε η ανάγκη για αυτοάμυνα του Ισραήλ, η Κύπρος καταδίκασε επίσης απερίφραστα τις προκλήσεις της Χεζμπολάχ, υπογραμμίζοντας την επιτακτική ανάγκη για αποκλιμάκωση.
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η έκφραση ισχυρής υποστήριξης της Κύπρου στις πρωτοβουλίες της λιβανικής κυβέρνησης για ενίσχυση της κρατικής εξουσίας. Αυτό περιλαμβάνει μέτρα για την εδραίωση του ελέγχου επί όλων των ένοπλων ομάδων που δρουν εκτός του επίσημου στρατού, καθώς και τις συνεχιζόμενες προσπάθειες για αφοπλισμό της Χεζμπολάχ. Αυτή η στάση ευθυγραμμίζεται με τις ευρύτερες διεθνείς εκκλήσεις για έναν ενιαίο και κυρίαρχο Λίβανο, ικανό να διαχειριστεί τη δική του ασφάλεια και τις εσωτερικές του υποθέσεις.
Η επιτακτικότητα της κατάστασης ήταν εμφανής κατά τη συνεδρίαση του συμβουλίου, η οποία προκλήθηκε κατόπιν αιτήματος της Γαλλίας και έλαβε υποστήριξη από έναν συνασπισμό που περιλάμβανε το Μπαχρέιν, τη Δανία, την Ελλάδα, τη Λετονία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Αξιωματούχοι του ΟΗΕ απηύθυναν σκληρές προειδοποιήσεις για πιθανές μαζικές εκτοπίσεις και σημαντική αύξηση των απωλειών αμάχων, ζωγραφίζοντας μια ζοφερή εικόνα της ανθρωπιστικής κρίσης που εκτυλίσσεται. Νέα στοιχεία που παρουσιάστηκαν έδειχναν έναν συγκλονιστικό αριθμό 977.200 εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων στις πληγείσες περιοχές του Λιβάνου, με επιπλέον περίπου 17.700 άτομα, συμπεριλαμβανομένων Λιβανέζων και Ιρανών υπηκόων, να αναζητούν καταφύγιο σε γειτονικές χώρες.
Ο πρόεδρος της Κύπρου, Νίκος Χριστοδουλίδης, διατηρεί στενούς διπλωματικούς διαύλους με τον Λιβανέζο ομόλογό του, πρόεδρο Ζοζέφ Αούν, υπογραμμίζοντας τη στρατηγική σημασία της διμερούς δέσμευσης για την αντιμετώπιση αυτής της σύνθετης γεωπολιτικής συγκυρίας. Η γεωγραφική εγγύτητα της Κύπρου στον Λίβανο εμποτίζει εγγενώς την κρίση με μια αυξημένη αίσθηση αμεσότητας και άμεσου αντίκτυπου.
Αντηχώντας τα συναισθήματα της Κύπρου, η Ελλάδα απηύθυνε επίσης μια εύγλωττη έκκληση για την αυστηρή προστασία των αμάχων πληθυσμών και απαίτησε τον άμεσο αφοπλισμό της Χεζμπολάχ. Η Αθήνα τόνισε την επισφαλή θέση του Λιβάνου, περιγράφοντάς τον ως θύμα μιας σύγκρουσης που δεν πυροδότησε, και κάλεσε για την πλήρη εφαρμογή του Ψηφίσματος 1701 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και της ισχύουσας συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός του 2024. Η ελληνική αντιπροσωπεία υπογράμμισε περαιτέρω τους εγγενείς κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι άμαχοι και η Προσωρινή Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στον Λίβανο (UNIFIL) λόγω των κλιμακούμενων εχθροπραξιών.
Η δήλωση της πρέσβειρας Μιχαήλ ότι «Για την Κύπρο, 'ο Λίβανος δεν είναι ένα μακρινό ζήτημα'» περικλείει τη βαθιά κατανόηση του νησιού για την αλληλεξάρτηση της περιφερειακής σταθερότητας. Τα καταληκτικά της σχόλια, τονίζοντας ότι «Η προστασία των αμάχων πρέπει πάντα να διασφαλίζεται και το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο πρέπει να τηρείται πλήρως», αποτέλεσαν μια ισχυρή υπενθύμιση των θεμελιωδών αρχών που πρέπει να καθοδηγούν την ανταπόκριση της διεθνούς κοινότητας σε αυτή τη σοβαρή κρίση. Οι εξελίξεις υπογραμμίζουν την επείγουσα ανάγκη για συντονισμένη διπλωματική προσπάθεια για την αποκλιμάκωση των εντάσεων, τη διαφύλαξη της ζωής των αμάχων και την ενίσχυση της κυριαρχίας και της θεσμικής ισχύος του Λιβάνου.