Η Κύπρος, με αισθήματα βαριάς θλίψης και βαθιάς εκτίμησης, αποχαιρετά την Τρίτη τον πρώην Πρόεδρό της, Γεώργιο Βασιλείου, μια εμβληματική μορφή που σημάδεψε ανεξίτηλα την πορεία του νησιού ως οραματιστής Ευρωπαίος και αταλάντευτος ειρηνοποιός. Η κηδεία του, που τελέστηκε με όλες τις τιμές που αρμόζουν σε αρχηγό κράτους, στην Καθολική Εκκλησία της Της του Θεού Σοφίας στη Λευκωσία, σφράγισε το τέλος μιας εποχής για την κυπριακή κοινωνία, κλείνοντας το κεφάλαιο μιας ζωής που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα. Ο Βασιλείου, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών μετά από μακρά ασθένεια, υπήρξε Πρόεδρος της Δημοκρατίας από το 1988 έως το 1993, αφήνοντας πίσω του ένα πλούσιο έργο μεταρρυθμίσεων και μια αταλάντευτη προσήλωση στην ομοσπονδιακή λύση του Κυπριακού.
Γεννημένος σε μια χώρα που βίωνε δύσκολες γεωπολιτικές πραγματικότητες, ο Βασιλείου, οικονομολόγος και επιχειρηματίας στο επάγγελμα, προσέγγισε τη διακυβέρνηση με τον πραγματισμό και την αποτελεσματικότητα που χαρακτηρίζουν τον ιδιωτικό τομέα. Ως ανεξάρτητος υποψήφιος, με την υποστήριξη του ΑΚΕΛ, κατάφερε να εκλεγεί και να ηγηθεί μιας σειράς σημαντικών κοινωνικών, δημοσιονομικών και οικονομικών αναδιαρθρώσεων. Ίδρυσε το Πανεπιστήμιο Κύπρου το 1992, θεσμό ορόσημο για την ανώτατη εκπαίδευση και την έρευνα, ενώ παράλληλα δρομολόγησε σχέδια για το Κυπριακό Ινστιτούτο. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, έβαλε τέλος στο μονοπώλιο του κράτους στα μέσα ενημέρωσης, εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή ελευθερίας του λόγου, και κατήργησε με γενναιότητα τη δημιουργία φακέλων από την αστυνομία για τις πολιτικές πεποιθήσεις των πολιτών, μια κίνηση που υπογράμμιζε τη δέσμευσή του στις ατομικές ελευθερίες. Επιπλέον, επέβαλε στρατηγικό μορατόριουμ στην ανεξέλεγκτη ανάπτυξη ξενοδοχείων και ακινήτων, με στόχο την αναβάθμιση του τουριστικού προϊόντος της Κύπρου προς ένα πιο ποιοτικό και βιώσιμο μοντέλο.
Πέρα από την εσωτερική πολιτική, ο Γεώργιος Βασιλείου υπήρξε σθεναρός υποστηρικτής μιας διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας ως λύσης στο Κυπριακό, το χρόνιο πολιτικό αγκάθι του νησιού. Συμμετείχε ενεργά σε διαπραγματεύσεις, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διαμόρφωση των «Ιδεών Γκουλιέ», ενός πλαισίου που αποσκοπούσε σε μια ολοκληρωμένη διευθέτηση. Οι προσπάθειές του, αν και δεν απέφεραν τελική συμφωνία κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, έθεσαν τις βάσεις για μελλοντικές πρωτοβουλίες ειρήνης και κατέδειξαν τη βαθιά αφοσίωσή του στην εθνική συμφιλίωση και την επανένωση της πατρίδας.
Η ανακοίνωση του θανάτου του την Τρίτη προκάλεσε κύμα συλλυπητηρίων και κήρυξε περίοδο εθνικού πένθους. Οι σημαίες σε όλη την Κύπρο κυμάτιζαν μεσίστιες, ένα συγκινητικό σύμβολο της συλλογικής θλίψης του έθνους. Η σύζυγός του, Ανδρούλλα Βασιλείου, πρώην Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μοιράστηκε μια βαθιά προσωπική ανάμνηση: «Μετά από δύο χρόνια ταλαιπωρίας, ο αγαπημένος μου Γιώργος, ο σύντροφος της ζωής μου για 59 χρόνια, έφυγε γαλήνια στην αγκαλιά μας στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Είναι δύσκολο να αποχαιρετήσεις αυτόν τον άνθρωπο που υπήρξε εξαιρετικός σύζυγος και πατέρας, ένας άνθρωπος γεμάτος καλοσύνη και αγάπη για την πατρίδα και τον λαό του».
Η κληρονομιά του Γεώργιου Βασιλείου είναι αυτή μιας βαθιάς επίδρασης. Η προεδρία του συνέπεσε με μια περίοδο σημαντικής οικονομικής ανάπτυξης, κατά την οποία το κατά κεφαλήν ΑΕΠ του νησιού σχεδόν διπλασιάστηκε, αντικατοπτρίζοντας την επιδέξια διαχείριση της οικονομίας. Δεν εκσυγχρόνισε μόνο τις υποδομές και τους θεσμούς της χώρας, αλλά προώθησε και ένα μελλοντοστραφές όραμα για την Κύπρο, πλήρως ενσωματωμένη στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Ο θάνατός του σηματοδοτεί το κλείσιμο ενός σημαντικού κεφαλαίου για την Κύπρο, μια στιγμή περισυλλογής για τις προσφορές ενός ηγέτη που διαχειρίστηκε την πολυπλοκότητα της εποχής του με ευφυΐα, ακεραιότητα και μια διαρκή ελπίδα για ένα ειρηνικό και ευημερούν μέλλον για την πατρίδα του.