Η Ουάσινγκτον, με την συνήθη της αίσθηση του δράματος, ξεδιπλώνει ένα φιλόδοξο σχέδιο που φιλοδοξεί να επαναφέρει την αμερικανική ναυτική ισχύ στο προσκήνιο. Το «Ναυτικό Σχέδιο Δράσης» της κυβέρνησης Τραμπ, όπως βαφτίστηκε, δεν είναι απλώς μια κίνηση για την ενίσχυση της εθνικής ασφάλειας, αλλά μια ευθεία επίθεση στην εξάρτηση των ΗΠΑ από πλοία ξένης σημαίας και ξένης κατασκευής, που μεταφέρουν σχεδόν το σύνολο του διεθνούς εμπορίου τους.
Η καρδιά του σχεδίου χτυπά με μια πρωτότυπη πρόταση: ένα καθολικό τέλος για τα εμπορικά πλοία ξένης νηολόγησης που διασχίζουν τα αμερικανικά ύδατα. Το ύψος του τέλους θα εξαρτάται από το βάρος του φορτίου, και οι προβλέψεις για τα έσοδα είναι ιλιγγιώδεις, κυμαινόμενες από 66 δισεκατομμύρια έως και 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια μέσα σε μια δεκαετία. Η λογική πίσω από αυτό το μέτρο είναι απλή, αλλά ουσιαστική: «περίπου το 50% του εμπορίου μας μεταφέρεται δια θαλάσσης, και το 99% αυτού είναι σε πλοία ξένης κατασκευής, ξένης ιδιοκτησίας και ξένης σημαίας». Η εξάρτηση αυτή, λένε, αφήνει τις ΗΠΑ ευάλωτες, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη για επανάκτηση του ελέγχου των θαλάσσιων οδών που είναι ζωτικής σημασίας για την οικονομία και την ασφάλειά τους.
Πέρα από τις άμεσες οικονομικές επιπτώσεις, το σχέδιο εστιάζει στην ενίσχυση της εθνικής ασφάλειας και την αναζωογόνηση της αμερικανικής βιομηχανικής βάσης. Η λογική είναι πως, με την παροχή κινήτρων για την κατασκευή και λειτουργία αμερικανικών πλοίων, οι ΗΠΑ θα αποκτήσουν μεγαλύτερη αυτονομία στη διαχείριση του παγκόσμιου εμπορίου τους. Επιπλέον, η πρωτοβουλία αντιμετωπίζει το διαρκές πρόβλημα της αύξησης του κόστους προμήθειας πολεμικών πλοίων του Αμερικανικού Ναυτικού. Όπως σημείωσε ένας αξιωματούχος, «το κόστος των πλοίων του Αμερικανικού Ναυτικού έχει αυξηθεί πολύ ταχύτερα από τον πληθωρισμό», υπονοώντας ότι μια ισχυρή εγχώρια ναυπηγική βιομηχανία, υποστηριζόμενη από ένα εξειδικευμένο ταμείο χρηματοδότησης, θα μπορούσε να σταθεροποιήσει το κόστος αμυντικών προμηθειών μακροπρόθεσμα.
Το σχέδιο δεν περιορίζεται σε χρηματοδοτικούς μηχανισμούς, αλλά φιλοδοξεί να δημιουργήσει «ζώνες ναυτικής ευημερίας», να μεταρρυθμίσει την εκπαίδευση και την κατάρτιση του εργατικού δυναμικού, και να διασφαλίσει ότι τα πλοία που είναι κρίσιμα για την οικονομία και την ασφάλεια της χώρας θα βρίσκονται υπό αμερικανικό έλεγχο. Οι ειδικοί αναγνωρίζουν την τολμηρότητα του εγχειρήματος, χαρακτηρίζοντάς το ως μια από τις πιο σημαντικές προσπάθειες των τελευταίων δεκαετιών για την αποκατάσταση των εγχώριων ναυπηγικών δυνατοτήτων και την ενίσχυση της ναυτικής ασφάλειας. Μένει να δούμε αν αυτή η φιλόδοξη στρατηγική θα φέρει τους αναμενόμενους καρπούς ή αν θα αποδειχθεί μια ακόμη φούσκα στον ευμετάβλητο κόσμο της παγκόσμιας ναυτιλίας.