Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ πασχίζει να αναστρέψει μια πρόσφατη αύξηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, παρακολουθεί μια ζοφερή απόκλιση στην κλιματική πολιτική να διαμορφώνεται στον Ατλαντικό. Τα τελευταία στοιχεία της Eurostat αποκαλύπτουν ότι το τρίτο τρίμηνο του 2025, η Ένωση κατέγραψε αύξηση 1,1% στις εποχικά προσαρμοσμένες εκπομπές, φτάνοντας τα 828 εκατομμύρια τόνους ισοδύναμου CO2. Μια ανησυχητική τάση, μετά από μια περίοδο μείωσης. Ωστόσο, αυτή η άνοδος κρύβει σημαντικές διαφορές μεταξύ των κρατών μελών, με την Κύπρο να πρωτοστατεί στην άμβλυνση των εκπομπών, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στην ΕΕ για τις προσπάθειές της.
Στο ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο, παρατηρήθηκε αύξηση 0,4% στο ΑΕΠ κατά το ίδιο τρίμηνο, γεγονός που υποδηλώνει ότι η οικονομική επέκταση δεν είναι εντελώς αποσυνδεδεμένη από τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Αξιοσημείωτη είναι η αύξηση 3,6% στις εκπομπές των νοικοκυριών και 1,4% από τη βιομηχανία, αν και αυτές αντισταθμίστηκαν εν μέρει από μείωση 0,8% από τους τομείς της ηλεκτρικής ενέργειας, του φυσικού αερίου, του ατμού και του κλιματισμού. Μεταξύ των επιμέρους χωρών, η Εσθονία, η Σλοβενία και η Κύπρος ξεχώρισαν καταγράφοντας τις πιο εμφανείς μειώσεις στην παραγωγή αερίων του θερμοκηπίου.
Σε πλήρη αντίθεση, οι Ηνωμένες Πολιτείες υφίστανται μια σημαντική **περιστροφή της πολιτικής τους (volte-face)**, η οποία απειλεί να υπονομεύσει τις παγκόσμιες προσπάθειες για «καθαρές μηδενικές εκπομπές». Η απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να ανακαλέσει την «διαπίστωση κινδύνου» – την κρίσιμη έκθεση του 2009 της Υπηρεσίας Προστασίας Περιβάλλοντος των ΗΠΑ (EPA), η οποία ταξινόμησε νομικά τα αέρια του θερμοκηπίου ως ρύπους – σηματοδοτεί μια βαθιά απομάκρυνση από την καθιερωμένη κλιματική επιστήμη και πολιτική. Αυτή η κίνηση, που πηγάζει από απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου του 2007, η οποία επιβεβαίωσε την ευθύνη της EPA να ρυθμίζει αυτές τις εκπομπές, ουσιαστικά **γκρεμίζει έναν θεμέλιο λίθο** για τον έλεγχο της βιομηχανικής ρύπανσης. Περιβαλλοντικές ομάδες, όπως το Environmental Defense Fund, προβλέπουν ότι αυτή η ανατροπή θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση επιπλέον 7,5 έως 18 δισεκατομμυρίων τόνων αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα έως το 2055, με δυνητικό κόστος τρισεκατομμυρίων δολαρίων.
Οι επιπτώσεις αυτής της αλλαγής πολιτικής των ΗΠΑ εκτείνονται πολύ πέρα από τα σύνορά τους. Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας (IEA) έχει εκδώσει μια **ψύχραιμη αξιολόγηση** του παγκόσμιου ενεργειακού τοπίου, επισημαίνοντας ότι η αυξανόμενη ενεργειακή ζήτηση ξεπερνά την επέκταση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Αυτή η ανισορροπία καθιστά αναγκαία τη συνεχιζόμενη εξάρτηση από ορυκτά καύσιμα για να γεφυρωθεί το χάσμα, ένα φαινόμενο που οι ειδικοί περιγράφουν λιγότερο ως «ενεργειακή μετάβαση» και περισσότερο ως «ενεργειακή πρόσθεση» ή «ενεργειακή επανεκκίνηση». Ενώ ο IEA αναμένει σημαντική αύξηση της παγκόσμιας δυναμικότητας ανανεώσιμων πηγών – που αναμένεται να υπερδιπλασιαστεί τα επόμενα πέντε χρόνια, κυρίως λόγω της ηλιακής φωτοβολταϊκής τεχνολογίας – οι προκλήσεις παραμένουν. Περιορισμοί στην αλυσίδα εφοδιασμού και η επιτακτική ανάγκη για εκσυγχρονισμό και επέκταση των δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας για να φιλοξενήσουν τον αυξανόμενο ρόλο των ανανεώσιμων πηγών, αποτελούν κρίσιμα εμπόδια που απαιτούν άμεση προσοχή.
Η αποχώρηση των ΗΠΑ από διεθνή κλιματικά πλαίσια, συμπεριλαμβανομένης της Σύμβασης Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC) και της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC), υπό την προηγούμενη διοίκηση, έχει **παρεμποδίσει απτά τη συλλογική κλιματική δράση** και έχει καταστήσει τη χώρα ανίκανη να εκπληρώσει τις συμβατικές της υποχρεώσεις σχετικά με την αναφορά εκπομπών και τις οικονομικές συνεισφορές. Παρόλο που η τρέχουσα διοίκηση έχει σηματοδοτήσει ανανεωμένη δέσμευση για τους κλιματικούς στόχους, η κληρονομιά αυτών των αναστροφών ρίχνει μακριά σκιά, καθυστερώντας ενδεχομένως την επίτευξη των στόχων «καθαρών μηδενικών εκπομπών» έως το 2050. Οι νομικές προκλήσεις που αναμένονται κατά της ανατροπής της διαπίστωσης κινδύνου στις ΗΠΑ υπογραμμίζουν την αμφιλεγόμενη φύση της κλιματικής πολιτικής και τον διαρκή αγώνα για την εξισορρόπηση των οικονομικών επιταγών με την περιβαλλοντική διαχείριση. Καθώς ο κόσμος διαπλέει αυτό το σύνθετο έδαφος, η απόκλιση στις προσεγγίσεις μεταξύ περιοχών όπως η ΕΕ και οι ΗΠΑ υπογραμμίζει την **επιτακτική ανάγκη για ισχυρή, συνεπή και παγκοσμίως συντονισμένη κλιματική δράση**.