Η πρόσφατη συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα, η πρώτη μετά από σχεδόν δύο χρόνια, σηματοδότησε μια αξιοσημείωτη προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Εμπνεόμενοι από το πνεύμα της «Διακήρυξης των Αθηνών» του περασμένου Δεκεμβρίου, οι δύο ηγέτες έδειξαν μια κοινή βούληση για την οικοδόμηση γειτονικών σχέσεων και την εξασφάλιση ειρηνικής συνύπαρξης, δίνοντας προτεραιότητα στον συνεχή διάλογο και την αποφυγή οποιασδήποτε κλιμάκωσης.
Η υψηλού επιπέδου συνάντηση είχε ως στόχο την εδραίωση μιας πιο εποικοδομητικής διμερούς ατζέντας, υπερβαίνοντας τις μακροχρόνιες εδαφικές διαμάχες που σκιάζουν ιστορικά το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Ένας βασικός οικονομικός στόχος που επαναβεβαιώθηκε ήταν η φιλόδοξη αύξηση του διμερούς εμπορίου στα 10 δισεκατομμύρια δολάρια έως το 2030, μια σημαντική άνοδος από τα 7 δισεκατομμύρια του 2025. Αυτή η οικονομική επιτακτικότητα, σε συνδυασμό με την αισθητή μείωση των ροών παράτυπης μετανάστευσης – κατά 60% τον προηγούμενο χρόνο – δημιούργησαν μια απτή βάση για συνεργασία. Η επιτυχής εφαρμογή ενός τριμερούς μηχανισμού με τη Βουλγαρία για τη διαχείριση της μετανάστευσης αναδείχθηκε ως απόδειξη του δυναμικού για αποτελεσματική κοινή δράση σε κοινές προκλήσεις.
Ωστόσο, η σύνοδος δεν μπόρεσε να παρακάμψει πλήρως τις βαθιά ριζωμένες διαφωνίες σχετικά με τα θαλάσσια σύνορα, ιδίως την υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Παρά τα επίμονα αυτά ζητήματα, και οι δύο ηγέτες εξέφρασαν την ετοιμότητά τους να αναζητήσουν λύσεις, δηλώνοντας κατηγορηματικά την προθυμία τους να διερευνήσουν οδούς στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. Ο Πρόεδρος Ερντογάν εξέφρασε την πεποίθηση ότι αυτές οι διαφορές δεν είναι εγγενώς ανυπέρβλητες, εφόσον υπάρχει «καλή θέληση, εποικοδομητικός διάλογος και η βούληση για λύση». Αυτό το αίσθημα αντηχήθηκε και από τον Πρωθυπουργό Μητσοτάκη, ο οποίος, σε μια εύστοχη δημόσια ομιλία, κάλεσε στην πλήρη διακοπή όλων των απειλών, φανερών και υπαινικτικών, εντός των διμερών αλληλεπιδράσεων, θέτοντας το ρητορικό ερώτημα: «Αν όχι τώρα, πότε;». Η δυνατότητα προσφυγής σε διεθνή διαιτησία, εδραιωμένη στο δίκαιο της θάλασσας, ήταν επίσης αντικείμενο συζήτησης, υποδεικνύοντας μια κοινή, αν και προσεκτική, ανοιχτότητα σε εξωτερικά νομικά πλαίσια.
Το ευαίσθητο ζήτημα της Κύπρου επίσης βρέθηκε στην ατζέντα. Η Ελλάδα, όπως ήταν αναμενόμενο, επανέλαβε την καθιερωμένη της θέση, υποστηρίζοντας μια λύση αυστηρά εντός των παραμέτρων των πλαισίων των Ηνωμένων Εθνών. Ενώ τα αποτελέσματα της συνόδου αντιπροσωπεύουν μια θετική μετατόπιση προς μια πιο διπλωματική δέσμευση, ο μακροπρόθεσμος αντίκτυπος παραμένει υπό την αίρεση της διαρκούς μετάφρασης αυτής της ανανεωμένης δέσμευσης σε απτές πολιτικές αλλαγές και συνεπή συμπεριφορά. Η συμφωνία για τη διεξαγωγή μελλοντικού Ανώτατου Συμβουλίου στην Αθήνα σηματοδοτεί τη δέσμευση για διατήρηση της δυναμικής, αλλά η πραγματική δοκιμασία θα βρίσκεται στην πρακτική αποκλιμάκωση των εντάσεων και την πραγματική επιδίωξη αμοιβαία επωφελών λύσεων στα πολύπλοκα γεωπολιτικά και εδαφικά παζλ που καθορίζουν τη σχέση μεταξύ αυτών των δύο γειτονικών εθνών. Οι επιχειρηματικές κοινότητες τόσο της Ελλάδας όσο και της Τουρκίας αναγνωρίστηκαν επίσης για τον ρόλο τους στην ενίσχυση των οικονομικών δεσμών, υπογραμμίζοντας τις ευρύτερες κοινωνικές επιπτώσεις αυτής της διπλωματικής προσέγγισης.