Η Κύπρος, τόπος όπου η ιστορία αποτυπώνεται σε κάθε πέτρα και η φύση ξεδιπλώνει την αιώνια ομορφιά της, βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα δίλημμα που προκαλεί έντονο προβληματισμό. Στην καρδιά του Τροόδους και στην ευαίσθητη χερσόνησο των Ακάμα, δύο από τα πιο πολύτιμα φυσικά και αρχαιολογικά «στολίδια» του νησιού, βρίσκονται στο επίκεντρο μιας αναδυόμενης περιβαλλοντικής κρίσης, η οποία συνυφαίνεται με σπουδαίες αρχαιολογικές ανακαλύψεις.
Στα ορεινά του Τροόδους, συγκεκριμένα σε μια περιοχή μεταξύ Πεδουλά και Προδρόμου, ένα πρόσφατο περιστατικό έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων. Περίπου δέκα με είκοσι ώριμα μαύρα πεύκα, ηλικίας άνω των τριάντα ετών, κόπηκαν τον Ιανουάριο από ιδιώτη εργολάβο. Η επιχείρηση, που φέρεται να περιλάμβανε φορτηγό και εκσκαφέα, σημειώθηκε παρουσία επίσημων οχημάτων του Τμήματος Δασών, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για τη νομιμότητα και τη διαδικαστική ορθότητα τέτοιων ενεργειών σε προστατευόμενη ζώνη Natura 2000. Υπάρχουν μάλιστα ισχυρισμοί ότι δεν εξασφαλίστηκε η απαραίτητη περιβαλλοντική έγκριση. «Δεν είναι μόνο περιβαλλοντικό το ζήτημα, αλλά και θέμα θεσμικής αξιοπιστίας και αμεροληψίας», τόνισε η βουλευτής του Volt, Αλεξάνδρα Ατταλίδου, υπογραμμίζοντας τη σοβαρότητα της κατάστασης.
Την ίδια στιγμή, η χερσόνησος των Ακάμα, εκτός από την πλούσια προϊστορία της, αντιμετωπίζει τις δικές της περιβαλλοντικές προκλήσεις. Ενώ μια ολοκληρωμένη γεωφυσική έρευνα και η επακόλουθη ανασκαφή στην περιοχή Δρούσεια-Σκλοίνικια έφεραν στο φως σημαντικά λίθινα εργαλεία, που χρονολογούνται από το τέλος του Πλειστόκαινου και την πρώιμη Ολόκαινο (12.000-8.000 χρόνια πριν), η προσοχή στρέφεται όλο και περισσότερο στις εκτεταμένες εργασίες οδοποιίας εντός του Εθνικού Δασικού Πάρκου. Ομάδες όπως οι «Φίλοι των Ακάμα» εκφράζουν βαθιά ανησυχία για τις ζημιές σε αυτή την ευαίσθητη περιοχή Natura 2000, υποστηρίζοντας ότι οι παρεμβάσεις αυτές –ιδίως στους δρόμους Λουτρά-Φοντάνα Αμορόζα και στο δυτικό δίκτυο προς Ασπρό ποταμό, Λάρα και Τοξεύτρα– ενθαρρύνουν την αυξημένη πρόσβαση ιδιωτικών οχημάτων, υπονομεύοντας τις προσπάθειες διατήρησης.
Η διττή αυτή εικόνα –που συνδυάζει την ανάδειξη της αρχαίας ιστορίας με την πιθανή υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος– πυροδοτεί έντονο διάλογο για τη διαχείριση της γης, την τήρηση των κανονισμών και τον ίδιο τον ορισμό της προστασίας σε αυτές τις πολύτιμες περιοχές. Η Κύπρος καλείται να βρει την ισορροπία, ώστε το παρελθόν να αποτελεί πηγή γνώσης και όχι δικαιολογία για την καταστροφή του μέλλοντος.