Σε μια εβδομάδα που επικεντρώθηκε στις εξωτερικές υποθέσεις, ο Ντόναλντ Τραμπ επιβεβαίωσε μια συνομιλία που θυμίζει πολιτικό θρίλερ: μίλησε στο τηλέφωνο με τον Νικολάς Μαδούρο, τον ηγέτη της Βενεζουέλας που η ίδια του η κυβέρνηση προσπαθεί να ανατρέψει εδώ και χρόνια. Η αποκάλυψη, που έγινε εν πτήσει στο «Αερόπλανο της Προεδρίας», έρχεται παράλληλα με σχολιασμούς του για τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, μετά από μαραθώνια συνομιλίες Αμερικανών και Ουκρανών αξιωματούχων στη Φλόριντα. Αυτές οι διπλές διπλωματικές τροχιές αποτυπώνουν μια προεδρία που λειτουργεί συχνά εκτός συμβατικών οδών, με προσωπικές επαφές που μπορεί να ακυρώνουν, με μια κίνηση, επίσημες πολιτικές μήνες.
Η επικοινωνία με τον Μαδούρο είναι, στα λόγια, από τα πιο εμφανή «σάλτα» της διπλωματίας. Γίνεται σε στιγμή που οι ΗΠΑ έχουν εγκαταστήσει ναυτική παρουσία στην Καραϊβική, έχουν χτυπήσει πλοία που υποπτεύονται για ναρκωτικά και αναγνωρίζουν επίσημα τον αντιπολιτευόμενο Χουάν Γκουαϊδό ως νόμιμο πρόεδρο. Ο ίδιος ο Τραμπ έχει απειλήσει στο παρελθόν με κλείσιμο του εναέριου χώρου της χώρας. Όταν του τέθηκε το ερώτημα, η απάντησή του ήταν λακωνική: «Δεν θέλω να σχολιάσω. Η απάντηση είναι ναι». Αυτή η μονολεκτική επιβεβαίωση αφήνει το διπλωματικό προσωπικό και τους συμμάχους να κάνουν εικασίες: Πώς εναρμονίζεται μια τέτοια συζήτηση με τη στρατηγική «μέγιστης πίεσης»; Μήπως είναι σήμα για πιθανή ελιγμό;
Ταυτόχρονα, η προσοχή στρέφεται στην ανατολική Ευρώπη. Οι συνομιλίες με την ουκρανική αντιπροσωπεία, αν και περιγράφηκαν ως «κρίσιμες», δεν πρόβαλαν σημαντική πρόοδο. Στη συνέχεια, ο Τραμπ εξέφρασε την άποψη ότι και οι δύο πλευρές «θα ήθελαν να τελειώσει αυτό» και εξέφρασε προσεκτικό αισιοδοξισμό για μια συμφωνία, αναφερόμενος σε ένα σχέδιο ειρήνης που έχει προτείνει στο παρελθόν.
Ωστόσο, εδώ εμφανίζεται ένα άλλο χαρακτηριστικό της μεθόδου Τραμπ: η ανάμειξη εσωτερικών θεμάτων στη διεθνή διπλωματία. Συνέδεσε ρητά τις ελπίδες για ειρήνη με μια μεγάλη έρευνα διαφθοράς στον ενεργειακό τομέα της Ουκρανίας, η οποία, όπως είπε, «βλάπτει» τις διαπραγματεύσεις. Αυτή η έρευνα έχει ήδη προκαλέσει πολιτικό σεισμό, με την απόλυση του κύριου συνεργάτη του Προέδρου Ζελένσκι, Άντριι Γιερμάκ, λίγες μέρες πριν τις συνομιλίες. Η σύνδεση που έκανε ο Αμερικανός Πρόεδρος εισάγει έναν νέο, πολύπλοκο παράγοντα στην ήδη επώδυνη διαδικασία, δίνοντας την εντύπωση ότι η εσωτερική δικαιοσύνη της Ουκρανίας είναι διαπραγματεύσιμη στο τραπέζι της ειρήνης.
Οι επιπτώσεις είναι άμεσες και αμφίδρομες. Η κλήση στον Μαδούρο, ανεξάρτητα από το περιεχόμενό της, κινδυνεύει να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη της βενεζουελανικής αντιπολατικής και να δημιουργήσει σύγχυση στους συμμάχους. Στην περίπτωση της Ουκρανίας, η ανάμειξη της διαφθοράς στις ειρηνευτικές προοπτικές μπορεί να απλοποιεί υπερβολικά τις ρίζες μιας πολύπλοκης σύγκρουσης, δίνοντας αφορμή για πολιτικές πιέσεις.
Στο τέλος της ημέρας, αυτά τα δύο επεισόδια δεν είναι παρά δείγματα ενός ευρύτερου μοτίβου: μιας προεδρίας που θέτει τη προσωπική δράση και τη «χημεία» μεταξύ ηγετών πάνω από τη γραφειοκρατική συνέπεια και τις συλλογικές στρατηγικές. Το ερώτημα που μένει για τους παρατηρητές είναι αν αυτή η τακτική οδηγεί σε επαναστατικές διπλωματικές επιτυχίες, ή αν απλώς δημιουργεί έναν χάρτη γεμάτο αντιφάσεις, όπου κάθε συνομιλία μπορεί να ξαναγράψει τους κανόνες του παιχνιδιού από την αρχή.