**Λευκωσία, Κύπρος – 29 Ιανουαρίου 2026** – Μια απόφαση-ορόσημο εκδόθηκε από το ανώτατο δικαστήριο της Κύπρου για θέματα ασύλου, επικυρώνοντας τις απορρίψεις αιτήσεων διεθνούς προστασίας για αρκετούς Σύρους υπηκόους. Η ετυμηγορία του Τμήματος Εφέσεων του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας, ουσιαστικά νομιμοποιεί τις αναγκαστικές επαναπατρισμούς ατόμων των οποίων οι αιτήσεις ασύλου έχουν απορριφθεί, σηματοδοτώντας μια κρίσιμη καμπή στην ολοένα και πιο αυστηρή προσέγγιση της νησιωτικής χώρας στη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών.
Η ενδελεχής εξέταση από το δικαστήριο πολλαπλών εφέσεων που κατατέθηκαν από Σύρους πολίτες κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι αιτούντες δεν πληρούσαν τα απαραίτητα νομικά κριτήρια για την απόκτηση καθεστώτος πρόσφυγα. Οι δικαστές, μεθοδικά, εξέτασαν τα αποδεικτικά στοιχεία, καταλήγοντας ότι κανένα από τα άτομα αυτά δεν αποδείκνυε υπαρκτό κίνδυνο προσωπικής δίωξης λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα ή πολιτικής πεποίθησης. Πολλές από τις αιτήσεις, σύμφωνα με πληροφορίες, απορρίφθηκαν ως προσπάθειες οικονομικής μετανάστευσης και όχι ως γνήσιες εκκλήσεις για προστασία από βάσιμους φόβους βλάβης.
Κεντρικό σημείο της δικαστικής διαβούλευσης αποτέλεσε η αξιολόγηση των επικρατουσών συνθηκών στη Συρία, και ειδικότερα σε περιοχές όπως η Ιντλίμπ. Ενώ αναγνωρίστηκε η συνεχιζόμενη αστάθεια, οι δικαστές έκκριναν ότι η κατάσταση, όπως παρουσιάστηκε, δεν ισοδυναμούσε με ευρεία, αδιάκριτη βία που θα έθετε τους κατοίκους σε άμεσο και προσωπικό κίνδυνο. Αυτό το εύρημα ενισχύει σημαντικά τις σχολαστικές έρευνες της Υπηρεσίας Ασύλου, τις οποίες το δικαστήριο επιβεβαίωσε ως ακριβείς και επικαιροποιημένες σχετικά με την ασφάλεια, τις προσπάθειες ανασυγκρότησης και τη διαθεσιμότητα κυβερνητικής υποστήριξης για άτομα που σκέφτονται την επιστροφή στην πατρίδα τους.
Αυτή η δικαστική επικύρωση των εκτιμήσεων της Υπηρεσίας Ασύλου σηματοδοτεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα από τις κυπριακές αρχές ότι οι αιτήσεις ασύλου θα υπόκεινται σε αυστηρό έλεγχο. Η απόφαση ενισχύει τη θεμελιώδη αρχή ότι η διεθνής προστασία προορίζεται για όσους αντιμετωπίζουν αποδείξιμες, ατομικές απειλές, και όχι για όσους αναζητούν καταφύγιο από γενικές δυσκολίες ή αστάθεια. Ως εκ τούτου, οι αποφάσεις του Τμήματος Εφέσεων αναμένεται να επιταχύνουν τη διαδικασία για την έκδοση διαταγμάτων απέλασης ή επιστροφής από τις κυπριακές αρχές για Σύρους υπηκόους που διαμένουν στη χώρα χωρίς νόμιμη βάση.
Οι επιπτώσεις αυτής της απόφασης είναι ευρείες. Θέτει ένα προηγούμενο που θα μπορούσε να ενθαρρύνει μια πιο ισχυρή εφαρμογή των πολιτικών επιστροφής για άτομα των οποίων οι αιτήσεις ασύλου αποτυγχάνουν. Η Κύπρος, μια χώρα πρώτης γραμμής στις μεταναστευτικές προκλήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φαίνεται να εδραιώνει ένα πλαίσιο πολιτικής όπου το βάρος της απόδειξης βαραίνει σε μεγάλο βαθμό τον αιτούντα να τεκμηριώσει έναν γνήσιο φόβο δίωξης. Αυτή η εξέλιξη υπογραμμίζει μια στροφή προς μια πιο περιοριστική ερμηνεία του δικαίου του ασύλου, δίνοντας προτεραιότητα στην εθνική ασφάλεια και τον έλεγχο της μετανάστευσης, ενώ παράλληλα τηρεί τα διεθνή νομικά πρότυπα προστασίας. Η συνεπής εφαρμογή αυτών των αυστηρών κριτηρίων υποδηλώνει ένα μέλλον όπου η μη συμμόρφωση με τις απαιτητικές προϋποθέσεις για άσυλο θα οδηγεί αναπόφευκτα σε επαναπατρισμό.