**Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο** – Μια νέα, ανατριχιαστική έκθεση από τη φιλανθρωπική οργάνωση Oxfam αποκαλύπτει μια δραματική κλιμάκωση στην παγκόσμια ανισότητα πλούτου. Τα συλλογικά κεφάλαια των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη εκτοξεύτηκαν σε ένα πρωτοφανές ποσό 18,3 τρισεκατομμυρίων δολαρίων (13,7 τρισεκατομμύρια λίρες) το 2025. Αυτός ο σταθμός, συνοδευόμενος από την υπέρβαση του ορίου των 3.000 δισεκατομμυριούχων για πρώτη φορά, έχει πυροδοτήσει νέες ανησυχίες για την δυσανάλογη επιρροή των υπερπλουσίων στη διακυβέρνηση και την ευημερία της κοινωνίας. Τα ευρήματα σκιαγραφούν μια ζοφερή εικόνα ενός κόσμου όπου το χάσμα μεταξύ των εύπορων και των φτωχών διευρύνεται αμείλικτα, προκαλώντας ευρείες διαμαρτυρίες και κατηγορίες ότι οι κυβερνήσεις υποκύπτουν όλο και περισσότερο στα συμφέροντα μιας εκλεκτής ολιγαρχίας.
Η ετήσια έρευνα, που δημοσιεύθηκε αυτή την εβδομάδα, επισημαίνει μια εκπληκτική αύξηση 81% στην αθροιστική καθαρή περιουσία των δισεκατομμυριούχων από το 2020, που ισοδυναμεί με επιπλέον 8,2 τρισεκατομμύρια δολάρια. Η Oxfam υποστηρίζει ότι αυτή η κολοσσιαία συσσώρευση πλούτου, αν αναδιανεμηθεί, θα επαρκούσε για να εξαλείψει την παγκόσμια φτώχεια εκπληκτικές 26 φορές. Ωστόσο, η έκθεση ισχυρίζεται ότι, αντί να αντιμετωπίζουν την αναδυόμενη κρίση της προσιτότητας και τις αφόρητες συνθήκες διαβίωσης, οι κυβερνήσεις παγκοσμίως φαίνεται να δίνουν προτεραιότητα στην υπεράσπιση του συσσωρευμένου πλούτου έναντι των θεμελιωδών ελευθεριών και αναγκών των απλών πολιτών τους. Αυτή η φερόμενη «υποταγή» αναγνωρίζεται ως η κύρια κινητήριος δύναμη πίσω από την κλιμακούμενη ανισότητα και την διάχυτη αίσθηση οικονομικής αδικίας που βιώνεται σε όλο τον πλανήτη.
Ο Μαξ Λόσον, ένας εκ των συγγραφέων της έκθεσης της Oxfam, εξέφρασε αυτό το αίσθημα με αιχμηρή κριτική, δηλώνοντας: «Οι κυβερνήσεις παγκοσμίως κάνουν τη λάθος επιλογή· επιλέγουν να υπερασπιστούν τον πλούτο, όχι την ελευθερία. Επιλέγουν την εξουσία των πλουσίων. Επιλέγουν να καταστείλουν την οργή των λαών τους για το πώς η ζωή γίνεται απρόσιτη και αφόρητη, αντί να αναδιανέμουν τον πλούτο από τους πλουσιότερους στους υπόλοιπους». Αυτή η διατύπωση υπογραμμίζει μια αυξανόμενη αντίληψη ότι οι διάδρομοι της εξουσίας είναι όλο και πιο ευάλωτοι στην επιρροή της οικονομικής ισχύος, καλλιεργώντας αυτό που ο Λόσον περιγράφει ως έναν «γάμο μεταξύ χρημάτων και πολιτικής» που γίνεται ολοφάνερος.
Οι συνέπειες αυτής της αντιληπτής ανισορροπίας εκδηλώνονται παγκοσμίως σε ένα κύμα διαμαρτυριών. Από την Αφρική στην Ασία και τη Λατινική Αμερική, οι εξεγέρσεις με πρωτοστάτες τη νεολαία έχουν γίνει ένα επαναλαμβανόμενο χαρακτηριστικό, που τροφοδοτείται από παράπονα σχετικά με τη διαφθορά, τα μέτρα λιτότητας, την ανεργία και το συντριπτικό κόστος της καθημερινής ζωής. Στην Κένυα, για παράδειγμα, ο τελευταίος χρόνος έχει δει σημαντικές διαδηλώσεις εναντίον αυτών που οι ακτιβιστές περιγράφουν ως πολιτικές λιτότητας που επηρεάζουν δυσανάλογα βασικές υπηρεσίες όπως η εκπαίδευση και η υγεία, ενώ παράλληλα χορηγούν φορολογικές απαλλαγές σε επιχειρήσεις. Η σκληρή εικόνα ενός γηπέδου γκολφ στο Ναϊρόμπι που χρησιμοποιεί ποτιστές για τα γήπεδα του, εν μέσω ενός γειτονικού παραγκουπόλεως που παλεύει με σοβαρή έλλειψη καθαρού νερού, χρησιμεύει ως μια ισχυρή, αν και ζοφερή, απεικόνιση αυτής της βαθιάς ανισότητας.
Η έκθεση της Oxfam υποδηλώνει ότι αυτή η τάση οδηγεί τις κυβερνήσεις προς αυτό που ονομάζει «ολιγαρχία», ένα σύστημα όπου η εξουσία συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων πλούσιων ατόμων. Η οργάνωση υποστηρίζει ότι αυτή η συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής δύναμης αποτελεί σημαντική απειλή για τις δημοκρατικές αρχές και την δίκαιη κατανομή των πόρων. Ενώ το άμεσο μέλλον μπορεί να επιφυλάσσει συνεχιζόμενες προκλήσεις και καταστολή για όσους υποστηρίζουν την αλλαγή, η καθαρή κλίμακα της δυσαρέσκειας, ιδιαίτερα μεταξύ των νεότερων γενεών στις αναπτυσσόμενες χώρες, υποδηλώνει ότι η επιρροή των υπερπλουσίων μπορεί τελικά να αντιμετωπίσει σημαντική αντίδραση και συντονισμένες προσπάθειες για την επαναφορά της ισορροπίας στις κλίμακες εξουσίας και ευημερίας.