Lingua-News Cyprus

Language Learning Through Current Events

Monday, January 26, 2026
C1 Advanced ⚡ Cached
← Back to Headlines

Η Ατζέντα «Πρώτα η Αμερική» και η Παγκόσμια Δυσφορία: Ο Τραμπισμός στο Διεθνές Σχέδιο

**Νταβός, Ελβετία** - Οι πρόσφατες δηλώσεις του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός έχουν ρίξει βαριά σκιά στις διεθνείς σχέσεις, πυροδοτώντας ευρέως διαδεδομένη ανησυχία τόσο στους παγκόσμιους ηγέτες όσο και σε θρησκευτικές προσωπικότητες. Η αδιάλλακτη ατζέντα «Πρώτα η Αμερική», που χαρακτηρίζεται από φιλόδοξες εδαφικές διεκδικήσεις, απειλές για αντίποινα με δασμούς και απόρριψη του πολυμερισμού, έχει προκαλέσει ξεκάθαρες προειδοποιήσεις για γεωπολιτική αστάθεια και οπισθοδρόμηση προς μια διπλωματία αντιπαράθεσης.

Η δήλωση του Προέδρου για ενδιαφέρον αγοράς της Γροιλανδίας, φαινομενικά για να διευκολυνθεί η κατασκευή ενός προτεινόμενου συστήματος πυραυλικής άμυνας, αντιμετωπίστηκε με ένα μείγμα δυσφορίας και σύγχυσης. Ενώ οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι εξέφρασαν ανακούφιση που δεν εξετάστηκε η χρήση στρατιωτικής βίας για αυτή την εδαφική απόκτηση, η ίδια η ιδέα μιας κυρίαρχης νήσου προς πώληση έχει γίνει σημαντικό σημείο τριβής. Αυτή η τολμηρή πρόταση, σε συνδυασμό με τις απειλές επιβολής τιμωρητικών δασμών σε οκτώ ευρωπαϊκές χώρες από την 1η Φεβρουαρίου, με το πρόσχημα της παρεμπόδισης των αρκτικών φιλοδοξιών του, εκλήφθη από εκπροσώπους των Βρυξελλών, του Βερολίνου και του Παρισιού ως βαθιά προσβλητική και ενδεικτική μιας υπεροπτικής και πραγματικά αμφίβολης προσέγγισης στην εξωτερική πολιτική.

Το κύμα των αντιδράσεων από την ρητορική του Τραμπ εκτεινόταν πέρα από την ευρωπαϊκή ήπειρο. Ο Καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ, σε μια σκληρή εκτίμηση, προειδοποίησε κατά μιας αναδυόμενης γεωπολιτικής «ρήξης» και της αυξανόμενης επιρροής των «ηγεμόνων», υποδηλώνοντας μια διάλυση της καθιερωμένης διεθνούς τάξης. Ο ίδιος ο Τραμπ επέκρινε δημόσια τον Καναδά, θρηνώντας ότι το έθνος επωφελείται από την αμερικανική γενναιοδωρία χωρίς ανάλογη ευγνωμοσύνη, ένα αίσθημα που εξέφρασε μετά την παρατήρηση της δημόσιας ομιλίας του Καναδού πρωθυπουργού.

Προσθέτοντας μια ηθική διάσταση στην αυξανόμενη ανησυχία, ένας συνασπισμός καθολικών καρδιναλίων, συμπεριλαμβανομένων των Αρχιεπισκόπων Μπλέιζ Κιούπιτς του Σικάγο, Ρόμπερτ Μακ Έλροϊ της Ουάσινγκτον και Τζόζεφ Τόμπιν του Νιούαρκ, εξέδωσαν κοινή δήλωση. Εξέφρασαν βαθιά ανησυχία για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ, επικαλούμενοι τον επιζήμιο αντίκτυπό της στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ειρήνη και τον ίδιο τον ιστό της διεθνούς συνεργασίας. Οι ανησυχίες τους περιλαμβάνουν αντιληπτές απειλές για τη ζωή, την θρησκευτική ελευθερία και τη μείωση των πρωτοβουλιών οικοδόμησης της ειρήνης σε κομματικά ζητήματα, ιδιαίτερα σε πλαίσια όπως η Βενεζουέλα και ο περιορισμός ζωτικής βοήθειας.

Αντηχώντας αυτά τα αισθήματα, ο Πάπας Φραγκίσκος, σε μια σημαντική ομιλία στο Βατικανό, θρήνησε μια διακριτή παγκόσμια στροφή από τη διπλωματία που βασίζεται στον διάλογο προς μια προσέγγιση που βασίζεται στην άσκηση της δύναμης. Αυτή η τάση, προειδοποίησε, αποτελεί σοβαρή απειλή για το κράτος δικαίου και τις αρχές της ειρηνικής συνύπαρξης. Ο Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης, Αλέν Μπερσέ, υπογράμμισε περαιτέρω αυτούς τους φόβους, προειδοποιώντας κατά μιας αναβίωσης της στρατηγικής σκέψης της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, όπου οι γεωγραφικοί παράγοντες καθορίζουν το πεπρωμένο και η διεθνής επιρροή θεωρείται ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος.

Ο Πρόεδρος Τραμπ, φαινομενικά ανεπηρέαστος από τη διεθνή κατακραυγή, επανέλαβε το δικαίωμά του να ενεργεί προς ό,τι θεωρεί ότι είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών, δηλώνοντας ότι αισθάνεται «ελεύθερος να σκέφτεται τι είναι καλό και σωστό για τις Ηνωμένες Πολιτείες» μετά την μη απονομή του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης. Η προσέγγισή του, συχνά χαρακτηριζόμενη από ένα συναλλακτικό και ανοιχτά εθνικιστικό πρίσμα, φαίνεται να δίνει προτεραιότητα στην αντιληπτή κυριαρχία ωμής βίας και στα επιχειρηματικά συμφέροντα έναντι των καθιερωμένων διεθνών κανόνων και της πολυμερούς συνεργασίας. Οι επιπτώσεις αυτής της μονομερούς στάσης είναι μακροχρόνιες, δυνητικά αποσταθεροποιώντας τις υπάρχουσες συμμαχίες και καλλιεργώντας ένα περιβάλλον κλιμακούμενης παγκόσμιας έντασης.

← Back to Headlines