Η κοινή γνώμη στην Τουρκία σείεται συθέμελα μετά την αμφιλεγόμενη αθώωση έξι πρώην δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι φέρονται να εμπλέκονται στην καταστροφική κατάρρευση του ξενοδοχείου Ισιας, μια τραγωδία που άφησε πίσω της 72 νεκρούς. Η δικαστική αυτή εξέλιξη πυροδοτεί εκ νέου τις εκκλήσεις των οικογενειών των θυμάτων και της αντιπολίτευσης για προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), επικαλούμενες βαθιές ανησυχίες για τις αντιληπτές ανεπάρκειες της εγχώριας δικαιοσύνης.
Το ξενοδοχείο Ισιας, δημοφιλές κατάλυμα στη νοτιοανατολική πόλη Αντιγιαμάν, κατέρρευσε κατά τη διάρκεια σεισμού το 2023, αφήνοντας ένα αποτρόπαιο χάος. Έρευνες και δίκες προσπάθησαν να αποδώσουν ευθύνες για τις δομικές αστοχίες που οδήγησαν στο δυστύχημα. Ωστόσο, την Δευτέρα, δικαστήριο της Αντιγιαμάν εξέδωσε απόφαση που έχει βαθύτατα απογοητεύσει τους οικείους των θυμάτων, αθωώνοντας έξι πρώην δημόσιους λειτουργούς που δικάζονταν για τον ρόλο τους στο περιστατικό. Η απόφαση αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις καταδίκες που επιβλήθηκαν νωρίτερα φέτος σε έξι άλλα άτομα, συμπεριλαμβανομένου του ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου, Αχμέτ Μποζκούρτ, και του αρχιτέκτονά του, Ερντέμ Γιλμάζ, οι οποίοι κρίθηκαν ένοχοι για πρόκληση θανάτου εξ αμελούς αμέλειας.
Οι οικογένειες των θυμάτων, ενωμένες στον πόνο τους και στην αναζήτηση λογοδοσίας, απορρίπτουν σθεναρά την ιδέα ότι η υπαιτιότητα των αθωωθέντων αξιωματούχων είναι μικρότερη από εκείνη των ήδη καταδικασθέντων. Υποστηρίζουν ότι η απώλεια ζωών δεν ήταν απλή συνέπεια παράβλεψης, αλλά άμεσο αποτέλεσμα σκόπιμων πράξεων ή βαθιάς αδιαφορίας, και πιέζουν για την απαγγελία κατηγοριών πρόκλησης θανάτου με πιθανή πρόθεση για όλους τους δώδεκα κατηγορούμενους. Αυτός ο υψηλότερος βαθμός υπαιτιότητας, υποστηρίζουν, αντανακλά πιο πιστά την αποτρέψιμη φύση της καταστροφής.
Σε μια σημαντική πολιτική διάσταση, η Σίφα Τσολακόγλου, βουλευτής του αντιπολιτευόμενου τουρκοκυπριακού κόμματος CTP, υποστηρίζει σθεναρά την υπόθεση των θυμάτων. Η Τσολακόγλου πρότεινε την ενοποίηση των εφέσεων για όλους τους δώδεκα κατηγορούμενους, υποδηλώνοντας ότι μια ενιαία δίκη θα μπορούσε να φωτίσει πιθανές διασυνδέσεις μεταξύ των πράξεων των δημοσίων υπαλλήλων και των τεχνικών επιβλεπόντων. Μια τέτοια ενοποίηση, πιστεύει, θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για αυστηρότερες κατηγορίες εναντίον του ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου, των συνεργατών του και των εργολάβων, οδηγώντας δυνητικά σε ένα πιο δίκαιο αποτέλεσμα.
Η Τσολακόγλου τόνισε τη σοβαρότητα της κατάστασης, δηλώνοντας: "Περιμένουμε αποφάσεις που θα διασφαλίσουν ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα υπογράφουν τέτοια έγγραφα χίλιες φορές πιο συνειδητά στο μέλλον." Υπογράμμισε επίσης τις συστημικές επιπτώσεις της υπόθεσης, θρηνώντας: "Εβδομήντα δύο ζωές χάθηκαν σε ένα κτίριο λόγω μιας υπογραφής. Υπάρχουν χιλιάδες τέτοια κτίρια." Αυτή η σκληρή παρατήρηση αναδεικνύει μια ευρύτερη κοινωνική ευπάθεια και την επιτακτική ανάγκη για ισχυρή εποπτεία και λογοδοσία στους κατασκευαστικούς και ρυθμιστικούς τομείς.
Η απόφαση να αφεθούν ελεύθεροι οι δημόσιοι υπάλληλοι ερμηνεύεται από πολλούς ως σοβαρό σφάλμα του δικαστικού συστήματος, ενισχύοντας την πεποίθηση των οικογενειών των θυμάτων ότι η επιδίωξη δικαιοσύνης μπορεί να απαιτήσει προσφυγή σε διεθνείς νομικές οδούς. Η προοπτική προσφυγής στο ΕΔΔΑ εξετάζεται σοβαρά, ειδικά αν η δίκη θεωρηθεί άδικη ή αν οι εγχώριες εφέσεις αποτύχουν να αποδώσουν τη λογοδοσία που οι οικογένειες πιστεύουν ότι δικαιούνται. Ο συνεχιζόμενος πόνος των συγγενών των θυμάτων υπογραμμίζει την ακλόνητη δέσμευσή τους να διασχίσουν την πολυπλοκότητα του νομικού συστήματος μέχρι να επιτευχθεί μια ικανοποιητική λύση. Η κατάρρευση του ξενοδοχείου Ισιας, επομένως, παραμένει ένα ισχυρό σύμβολο συστημικών αποτυχιών και της διαρκούς αναζήτησης δικαιοσύνης μπροστά σε μια βαθιά τραγωδία.