Η αμερικανική εκστρατεία κατά των ναρκέμπορων, που διεξάγεται στα ύδατα του ανατολικού Ειρηνικού και της Καραϊβικής, έχει αναδειχθεί σε ένα κρίσιμο ζήτημα πολιτικής και ηθικής προβληματισμού. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένα περιστατικό που έλαβε χώρα στις 2 Σεπτεμβρίου, όπου δύο άνδρες, επιζώντες ενός ναυαγίου, βρήκαν τραγικό θάνατο μετά από δεύτερη αεροπορική επίθεση. Το συμβάν, το οποίο έχει καταγραφεί σε απόρρητο οπτικοακουστικό υλικό, έχει προκαλέσει μια σπάνια, διμερή έρευνα στο Κογκρέσο, θέτοντας σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τα όρια της νόμιμης στρατιωτικής δράσης.
Η επιχείρηση, η οποία είχε ξεκινήσει επί προεδρίας Τραμπ με απώτερο σκοπό την παρεμπόδιση των ροών ναρκωτικών από τη Βενεζουέλα, έχει πλέον οδηγήσει στον θάνατο δεκάδων ατόμων. Οι στρατιωτικοί αξιωματούχοι επιμένουν σταθερά ότι όλοι οι νεκροί ήταν «ναρκοτρομοκράτες» και ότι οι ενέργειες που πραγματοποιήθηκαν ήταν απόλυτα νόμιμες. Ωστόσο, οι περιγραφές των βουλευτών που είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το υλικό σκιαγραφούν μια εφιαλτική εικόνα: δύο άοπλοι άνδρες, χωρίς κανένα μέσο επικοινωνίας, που προσπαθούσαν να επιβιώσουν πάνω στα συντρίμμια του σκάφους τους, πριν εξαφανιστούν από νέα αεροπορική επιδρομή.
«Αυτό που είδα σε εκείνο το δωμάτιο αποτελεί ένα από τα πιο ανησυχητικά πράγματα που έχω βιώσει κατά τη διάρκεια της δημόσιας θητείας μου», δήλωσε ο Δημοκρατικός βουλευτής Τζιμ Χάιμς, εκφράζοντας ένα συναίσθημα που φαίνεται να διαπερνά τα κομματικά όρια. Το κεντρικό νομικό ερώτημα είναι κατηγορηματικό: Μπορεί η εξόντωση ατόμων που δεν αποτελούν πλέον απειλή, μετά την ακινητοποίηση του μέσου μεταφοράς τους, να θεωρηθεί παραβίαση του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου; Πιο απλά, πρόκειται για ένα πιθανό έγκλημα πολέμου;
Η στρατιωτική ηγεσία φαίνεται να έχει βυθιστεί σε αντιφάσεις. Ο Ναύαρχος Φρανκ Μπράντλι, ο οποίος διοικούσε την εν λόγω επιχείρηση, αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι είχε λάβει οποιαδήποτε εντολή για «αμείλικτη δράση» από τον Υπουργό Άμυνας. Παράλληλα, ο Πρόεδρος των Ενωμένων Αρχηγών Επιτελείων Ενόπλων Δυνάμεων υπερασπίζεται σθεναρά τη νομιμότητα ολόκληρης της εκστρατείας. Εντούτοις, οι φωνές ανεξάρτητων ειδικών, όπως μιας ειδικής εισηγήτριας του ΟΗΕ, είναι απολύτως καταδικαστικές: πρόκειται για εξωδικαστικές εκτελέσεις, που πραγματοποιήθηκαν σε διεθνή ύδατα, εκτός του πλαισίου οποιουδήποτε αναγνωρισμένου πολέμου, παραβιάζοντας θεμελιώδεις αρχές του δικαίου της θάλασσας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η έρευνα του Κογκρέσου εξελίσσεται παράλληλα με τις συνεχιζόμενες επιθέσεις, αποκαλύπτοντας μια τρομακτική διχοτόμηση: ο μηχανισμός του πολέμου κατά των ναρκωτικών συνεχίζει να λειτουργεί αμείωτα, ενώ οι πολιτικοί προσπαθούν να επιβάλουν κάποιο είδος ελέγχου. Το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης θα καθορίσει τα μελλοντικά πρωτόκολλα δράσης σε αυτά τα ασαφή πεδία μάχης. Το αμερικανικό Κογκρέσο βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα δίλημμα αιώνιου χαρακτήρα: πώς να εξισορροπήσει την αδίστακτη τακτική του «πολέμου κατά των ναρκωτικών» με τις θεμελιώδεις αρχές της ανθρωπιάς και του διεθνούς δικαίου; Η απάντηση που θα δοθεί θα έχει καθοριστικό αντίκτυπο στην εικόνα της αμερικανικής ισχύος στον 21ο αιώνα.