Στη Λευκωσία, η πρωτεύουσα της Κύπρου που είναι χωρισμένη για δεκαετίες, ξεκίνησε ένα σημαντικό έργο. Στο βόρειο μέρος της πόλης θα δημιουργηθεί ένα μεγάλο γραμμικό πάρκο, μήκους 3,7 χιλιομέτρων, δίπλα στον ποταμό Πηδιαίο. Το έργο χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και υλοποιείται με τη βοήθεια των Ηνωμένων Εθνών. Ωστόσο, δεν πρόκειται απλώς για μια βελτίωση του περιβάλλοντος. Είναι κυρίως ένα έργο για να χτιστεί εμπιστοσύνη ανάμεσα στις δύο κοινότητες, ώστε ο ποταμός να γίνει ένας τόπος συνάντησης και όχι ένα σύνορο που τις χωρίζει.
Το πάρκο αποτελεί βασικό μέρος της βοήθειας της ΕΕ προς την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Όπως δήλωσαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ο στόχος είναι να φέρει πιο κοντά τους κατοίκους και να υποστηρίξει τις προσπάθειες για ειρήνη και συμφιλίωση. Η ιδέα είναι απλή αλλά και βαθιά: η κοινή φροντίδα για τον ίδιο αστικό χώρο και το περιβάλλον μπορεί να βοηθήσει στον ξεπερασμό των προβλημάτων του παρελθόντος.
Η διαδικασία για να φτάσει το έργο σε αυτό το σημείο ήταν μεγάλη. Οι μελέτες ξεκίνησαν πριν χρόνια και το 2019 ολοκληρώθηκε η μελέτη σκοπιμότητας. Το Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, το UNDP των Ηνωμένων Εθνών ετοίμασε το τελικό σχέδιο, αφού άκουσε τις απόψεις και από τις δύο πλευρές. Τώρα ξεκίνησε η φάση της κατασκευής. Το πρώτο τμήμα, μήκους 1,2 χιλιομέτρων, θα έχει ποδηλατόδρομο, πεζοδρόμιο και πράσινες ζώνες και θα ολοκληρωθεί μέχρι το Φεβρουάριο του 2026.
Το τελικό όραμα είναι ακόμα πιο φιλόδοξο. Το πάρκο έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε, μακροπρόθεσμα, να ενώσει το βόρειο με το νότιο τμήμα της πόλης μέσω της Ουδέτερης Ζώνης. Έτσι θα δημιουργηθεί μια συνεχής πράσινη λωρίδα, που θα προσφέρει χώρο για αναψυχή και θα λειτουργήσει συμβολικά σαν μια «ραφή» στη σχισμένη πόλη. Είναι μια επένδυση στο μέλλον που βασίζεται στην πρακτική συνεργασία: όταν οι άνθρωποι μοιράζονται τον ίδιο δημόσιο χώρο, ίσως μπορέσουν να μοιραστούν και μια κοινή ελπίδα.
Σε ένα νησί όπου οι πολιτικές συζητήσεις συχνά σταματούν, αυτό το έργο είναι μια σημαντική πράξη εμπιστοσύνης. Δεν λύνει το πολιτικό πρόβλημα, αλλά δείχνει πως η καθημερινή επαφή και η κοινή ευθύνη μπορούν να ανοίξουν νέα μονοπάτια. Ενώ οι πολιτικοί χάρτες παραμένουν χωρισμένοι, ένας νέος πράσινος χάρτης προσπαθεί να σχεδιάσει μια διαφορετική πραγματικότητα για όλους τους κατοίκους.